A historia do deporte escríbese, a miúdo, como unha loita eterna entre David e Goliat, ou como un enfrontamento mitolóxico entre Hércules e Xerión
Para o Río Breogán, medir forzas contra o Real Madrid foi, habitualmente, ese desafío ante colosos que parecen inalcanzables. As lendas posúen unha aura de imposibilidade: nacen da capacidade de imaxinar o que está fóra do noso alcance e de lograr o que todos soñamos, aínda cando a lóxica dita o contrario. Esa loita historicamente desigual deixou para a posteridade unha auténtica epopeia, gravada para sempre no orgullo lucense: a primeira vez que o "pequeno" venceu o xigante.
Corría o frío inverno lucense de 1991. O Pavillón Municipal de Lugo era un inferno, berce de lendas e fábrica de paixóns. Quen ruxiu aquel día lembran con nitidez a mítica nube de fume baixo a cuberta e ese parqué sobre o que as estrelas rivais parecían flotar. Pero foi sobre esa madeira onde os nosos se fixeron fortes. Aquela tarde, o técnico Ricardo Hevia enfrontábase a un escenario desolador: un plantel mermado que o deixaba con apenas seis efectivos para frear un exército de xigantes.
Juanmi Alonso, Miguel Fernández, Xavi Roca, Manel Sánchez, Claude Riley e Mike Giomi. Seis nomes contra unha rotación temible: Antonio Martín, Cargol, Biriukov, Llorente, Roberts, Romay... Baixo a arbitraxe de Víctor Mas e Ballesteros, o "inferno" das costas do Parque Rosalía preparouse para unha derrota anunciada. Pero a historia escribiuse á sombra da Muralla, símbolo da nosa resistencia: o Breogán impúxose por 81-67. Foi un choque onde Riley, imperial con 27 puntos, e Giomi, axigantado baixo os taboleiros con 20, ditaron sentenza.
Tras aquela xesta chegaron outras —poucas, pero inesquecibles—, demostrando que o orgullo breoganista sempre medrou ante a adversidade ao longo dos seus sesenta anos de vida. Calquera veterano da Marea Celeste lembra os seus heroes: a vitoria a domicilio na 2002/03 cun Javi Rodríguez maxistral, ou o triunfo da 2001/02 liderado polos 20 puntos de Biota. Máis recentemente, vibramos co recital de Justus Hollatz ou aquel duelo da 2018/19 onde Löfberg e Salva Arco castigaron o aro rival con 13 puntos cada un, o mesmo día en que Belemene voou sobre a pista para finalizar cun mate un contraataque que aínda fai tremer os cimentos do Pazo.
Hoxe, as videotecas permítennos distinguir o mito da realidade. Pero máis alá dos datos, queda a esencia da nosa identidade competitiva. Cada vez que o David celeste se mide cun Goliat, xa vista de branco ou de azulgrana, ábrese de novo a posibilidade de que o imposible volva suceder. Porque ao Breogán sempre lle gustou dar que facer aos xigantes.
